เหตุการณ์วันที่ 5 สิงหาคม 2566 ราว 7.40 น. เส้นทางจากอนุเสาวรีย์ ไปนนทบุรี ณ ป้ายอัคนี ข้าพเจ้าซึ่งเป็นผู้โดยสารเดินทางมากับลูกในวัยเด็ก ขณะก้าวลงรถข้าพเจ้าก้าวลงไปก่อน เด็กยังไม่ทันลงอยู่ในท่ากำลังจะก้าวลงจากรถสู่พื้นฟุตบาทซึ่งข้าพเจ้ายืนรอที่ฟุตบาทและจับมือกับเด็กเพื่อรอจังหวะให้เด็กก้าวลง แต่รถได้มีการเคลื่อนตัวออกไปก่อน โดยที่ไม่ได้มองผู้โดยสารเลยว่าลงรถครบเรียบร้อยหรือยัง ซึ่งเกือบจะทำให้ลูกของข้าพเจ้าล่วงตกรถ หากล่วงลงมาอาจเสี่ยงต่อการโดนล้อเหยียบก็เป็นได้ เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกตกใจเป็นอย่างมากแล้วลูกของข้าพเจ้าก็ตกใจและพูดกับข้าพเจ้าว่าหนูเกือบตายรถเชี่ยวหนู(พูดตามภาษาเด็ก) มันยิ่งทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกแย่ว่าถ้าลูกเราเป็นอะไรขึ้นมาเราจะเป็นยังไง และยังรู้สึกเป็นกังวลจิตตกไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้อยู่ตลอดเวลารู้สึกเศร้าไปเลย ข้าพเจ้าเดินทางโดยสารรถเมล์เป็นประจำกับลูก ทุกครั้งที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น พนักงานเห็บตั๋วจะเป็นผู้ช่วยสอดส่องดูแลระหว่างผู้โดยสารขึ้น-ลง ทุกครั้ง อย่างเช่น อย่าเพิ่งไปมีเด็ก ลงหมดแล้วไปได้ฯลฯ ข้าพเจ้าขอฝากเหตุการณ์ในครั้งนี้ให้ สนง. ช่วยย้ำเตือนถึงพนักงานขับรถ และพนักงานเก็บตั๋ว ว่าควรจะระมัดระวังให้มากกว่านี้ ทุกการเดินทางที่พวกท่านรับผิดชอบมันหมายถึงชีวิต อย่าได้ต้องมีเหตุการณ์ที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้น เหมือนกับเหตุการณ์ที่ออกข่าวบ่อยๆ เลย