เรื่องที่เกิด รถเมล์สาย82คันเล็กสีส้ม ซึ่งมีผู้โดยสารหลายคนอยู่บนรถ ณ.วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2559 เป็นเวลา 13:12น.-13:16น.โดยประมาณ พอดีกำลังจะถึงป้ายบิ๊กซีบางปะกอก จึงได้ลุกขึ้นยืนจากที่นั่งไปกดกริ่งเพื่อที่จะให้คนขับผู้ชายจอดรถที่ป้าย ซึ่งพอกดกริ่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็มีเสียงจากกระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงได้พูดขึ้นมาว่า กดเข้าไปกด กดพอใจยัง (ประมาณนี้อาจจะไม่ครบประโยค เท่าที่พอจะจำได้) ซึ่งมีเสียงจากคนขับผู้ชาย(อธิบายไม่ถูก)เหมือนกับว่าจะถูกใจกับที่กระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงพูด ซึ่งณ.ตอนนั้นเราไม่ได้ยินเสียงกริ่งจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ที่มองผู้โดยสารท่านอื่นว่ามีใครลงมั้ย แต่พอหันไปอีกประตูก็มีผู้โดยสารอีกท่านอยู่หน้าประตูด้านหลัง ซึ่งตอนที่กระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงพูดคือหลังจากที่เรากดกริ่ง เราเลยคิดว่าอาจจะเป็นเราก็ได้ที่กระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงพูดแบบนั้น เราเลยหันไปหากระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงคนนั้น เราเลยพูดออกไปว่าคือว่าไม่ได้ยินเสียงกริ่ง (ในความหมายของเราคือเราไม่ได้ยินเสียงกริ่งก่อนหน้าเราเลยกดกริ่ง เพราะถ้าเราไม่กดกริ่งก่อนที่จะลง ก็กลัวจะโดนว่าได้ว่าจะลงป้ายแต่ไม่ยอมกดกริ่ง) หลังจากนั้นเราก็หันกลับไปเตรียมจะลง เราก็ไม่รู้หรอกว่าจะพูดอะไรลับหลังสนุกปากมั้ย จะเชื่อเราที่พูดมั้ยหรือคิดว่าเราแก้ตัว จะแสดงสีหน้าท่าทางยังไงหลังจากที่เราพูดและหลังจากที่เราลง แต่ที่แน่ๆเราไม่กล้ามองหน้าใครตรงๆเลย ตอนนั้นรู้สึกแย่,อายมากและอึ้งมากที่ใครก็ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้ในที่สาธารณะต่อหน้าคนอื่นๆ เลยทำให้ลืมนึกดูเลขรถว่าเลขอะไรจะได้ระบุคนถูกเพราะไม่อยากให้พนักงานดีๆโดนเหมารวมด้วย แต่จะให้ปล่อยผ่านไปก็ไม่ได้ด้วย การที่ผู้ให้บริการพูดจาแบบนี้มันถูกหรือผิดกันแน่ แต่ที่เรารู้สึกคือเราผิดส่วนหนึ่งที่ไม่ได้ยินเสียงกริ่ง(ซึ่งเราเคยเป็นแผลที่หูทำให้ได้ยินเสียงเบาๆไม่ค่อยได้ยิน)และตอนนั้นลมมันพัดทำให้ไม่ได้ยินเสียงมากกว่าเดิม ซึ่งเหตุการที่ได้กล่าวมา เราคิดว่าไม่ได้เข้าใจผิดเองแน่ๆ