ครั้งนี้ ผมขอร้องเรียนพนักงานเก็บค่าโดยสาร ซึ่งต่อไปจะเรียกว่ากระเป๋า จำนวน 3 เรื่อง 1. ผมซื้อตั๋วเดือนรถแอร์ ราคา 800 บาท เป็นประจำทุกเดือน จากจุดจำหน่ายของ ขสมก. ย่านอนุสาวรีย์ชัยฯ แต่เมื่อนำไปแสดงให้กระเป๋าดู ทั้งรถแอร์และรถร้อน หลายครั้งพบว่า กระเป๋ามักจะหยิบฉวย คือ หยิบไปโดยเร็วแบบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตว่าคือบัตรอะไร โดยเฉพาะกระเป๋าสาย 2 145 (หยิบไปอย่างแย่ที่สุด) และสด ๆ ร้อน ๆ สาย 511 ซึ่งจะได้กล่าวต่อในข้อร้องเรียนถัดไป ทั้งนี้ กระเป๋าสายที่ดูตั๋วเดือนเป็นว่าเป็นแบบเดือนหรือสัปดาห์ ของปีไหน ของเดือนไหน โดยไม่เคยฉวยไปดูแบบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ได้แก่ สาย 36 73 73ก 79 80 509 และ 514 ดังนั้น คงต้องฝาก ขสมก. สอนให้กระเป๋าอีกหลาย ๆ สาย รู้จักตั๋วเดือนรถแอร์ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ของหน่วยงานด้วย 2. เวลาแสดงตั๋วเดือนให้กระเป๋าดู ผมมักจะวางไว้บนฝ่ามือ ซึ่งกระเป๋าส่วนใหญ่ก็จะดูแค่ว่าแบบไหน เดือนอะไร แค่นั้น บางคนดีหน่อยจะกล่าวขอบคุณด้วย แต่หากกระเป๋าบางคนไม่เคยเห็นจะหยิบไปดู ผมก็ชักมือกลับ โดยจะปล่อยให้กระเป๋า ใช้เวลาสักครู่ทำความรู้จักตั๋วเดือนรถแอร์ บางคนคงไม่รู้จักจริง ๆ มีพลิกดูด้านหลังตั๋วอีกด้วย แต่ล่าสุด ได้ขึ้นสาย 511 เลขข้างรถ 3-34085 (ไม่แน่ใจ) เมื่อวันที่ 4 ธ.ค. 2560 เวลาประมาณ 21.00 น. ขึ้นจากย่านอโศก โดยขึ้นทางประตูหลัง แต่ถูกประตูหนีบ ซึ่งจะได้ร้องเรียนในข้อถัดไป คนบนรถแน่นมาก เลยไม่มีที่นั่ง เหมือนอย่างเคย ได้แสดงตั๋วเดือนให้กระเป๋าดู กระเป๋า (เป็นผู้หญิงผมสั้นแบบสาวห้าว) ฉวยไปดูแบบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตอีกแล้ว ว่าบัตรอะไร ด้วยความตกใจ เลยปัดมือเหมือนว่า ไป ๆ อยากดูก็เอาไปดู กระเป๋าคืนตั๋ว พร้อมจ้องกลับแบบหาเรื่องแต่ไม่ได้พูดอะไร ผมก็จ้องตากลับ จนกระเป๋าหลบสายตาไป แต่สักพักก็มาจ้องอีก ผมก็จ้องกลับอีก เป็นแบบนี้ 2-3 ครั้ง ยังดีที่กระเป๋าไม่พูดอะไร เพราะถ้าทำปากดีผมก็พร้อมจะตอบโต้ คนเรามีปาก มีมือ มีเท้าเหมือนกัน การที่ผู้ให้บริการจ้องลูกค้าแบบหาเรื่องเป็นเรื่องควรกระทำหรือไม่ ทั้ง ๆ ที่เงินเดือนของตนก็มาจากเงินที่ลูกค้าใช้จ่าย ฝาก ขสมก. ย้ำตรงนี้ด้วย 3. สืบเนื่องจากผมขึ้นรถสาย 511 แล้วถูกประตูหนีบ แต่ผมก็ไม้ได้โวยวายอะไร เพราะไม่บาดเจ็บและคนขับคงไม่เห็น แต่ที่ต้องร้องเรียน เนื่องจากเมื่อรถจอดที่ป้ายหนึ่ง (จำไม่ได้) ผู้โดยสารไม่ขึ้นประตูหน้าแต่ขึ้นประตูหลัง กระเป๋าเลยพูด ให้ผมได้ยินว่า ประตูหน้ามีไม่ขึ้น ซึ่งคิดว่าน่าจะเพราะผมขึ้นประตูหลังแล้วถูกหนีบ และกรณีจ้องหน้าหาเรื่อง จึงเป็นประเด็นข้อร้องเรียนว่า ขสมก. ไม่ได้ออกกฎว่า ต้องขึ้นประตูหน้าและลงประตูหลัง เช่น รถเมล์ในกรุงโซล ดังนั้น ผู้โดยสารจะขึ้นประตูไหนก็ได้ และฝาก ขสมก. แจ้งกระเป๋าคนนี้ด้วยว่า ถ้าใข้ความคิดสักนิดจะรู้ว่าทำไม ถึงขึ้นประตูหลัง เพราะเห็นอยู่แล้วว่าทางประตูหน้าคนยืนเต็มไปหมด ถ้าขึ้นประตูหลังเผื่อจะพบที่นั่งว่าง จะได้ไม่ต้อง บ่นให้ผมได้ยิน จึงทำให้ต้องร้องเรียนการให้บริการของกระเป๋ามาในครั้งนี้ หวังว่า ขสมก. จะสอนให้กระเป๋ารู้จักตั๋วเดือนรถแอร์มากยิ่งขึ้น ทั้งนี้ ผมจะส่งเรื่องร้องเรียนนี้ไปที่เฟซบุ๊ก เพจรถเมล์ไทยด้วย