กระเป๋ารถเมล์ 113 สายมีนบุรีไปรามคำแหง วันที่ 29 ก.ค. 65 เวลา 19.40 เราคุยกับพี่ ครั้งแรกกระเป๋ารถเมล์เดินมามองหน้า ไม่เข้าใจว่ามองทำไม ไม่พูดอะไร เราก็งง แล้วก็คุยกับพี่ปกติ (มั่นใจว่าไม่ได้พูดเสียงดัง) สักพักนางเดินมาบอกว่าถ้าจะคถยกันให้ไปนั่งข้างหลัง ด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ ซึ่งเราก็งงมาก บนรถเมล์ห้ามคุยกันหรอ แล้วตอนแรกเดินมามองหน้าทำไม ถ้าพูดดีดีเราก็เข้าใจแล้ว ทำไมต้องเหวี่ยง เราพยายามอ่านป้ายว่ามีป้ายห้ามคุยมั้ยก็ไม่มีป้ายเขียน เข้าใจว่าอาจจะไม่อยากให้พูดคุย แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่บอกดีดี จำเป็นต้องเหวี่ยง ต้องมองหน้าเหมือนเราขอขึ้นฟรีด้วยหรอ ปกตินั่งแท็กซี่กลับ (เรามาหาเพื่อนพี่แบบนานๆครั้ง) แต่พอนั่งรถเมล์สายนี้ครั้งแรก เจอแบบนี้ก็ไม่อยากขึ้นเลย พูดจาดีดีก็ได้ค่ะ เตือนกันดีดีแบบสุภาพชนก็ได้ คนขับก็ขับรถเหวี่ยงมาก เบรกทีหัวแทบทิ่ม ออกรถแบบกระชาก รู้สุกแย่มากกับรถเมล์สายนี้ ครั้งต่อไปจะกลับแท็กซี่แล้ว