เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2566 เวลา 20.05 น. เลขตั๋วโดยสาร 4-3-1-260123-01-6942 ดิฉันขึ้นรถเมล์สาย 17 ที่เป็นรถปรับอากาศ เลขทะเบียนรถ = 166124 จากBig C ราชดำริ ไปลงปากซอยสวนพลู ซึ่งคนบนรถโล่งมาก ไม่มีคนยืนเลยสักคนเดียว แถมยังมีที่นั่งว่างอีกไม่ต่ำกว่า 10 ที่นั่ง ดิฉันได้นั่งเก้าอี้พับตรงข้ามกับประตูทางลง ด้วยมีกระเป๋าใบนึงซึ่งหนักมากเพราะใส่หนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุด 6 เล่มกับถุงอาหารเลยวางบนลงเก้าอี้ที่ใกล้กันอีกตัวที่ว่างอยู่ กระเป๋ารถเมล์ซึ่งเป็นคุณป้าก็ได้เดินมาตวาดใส่ว่า ที่นั่งมีไว้ให้นั่งไม่ได้ให้วางของ ซึ่งดิฉันตกใจมาก ๆ เพราะแกตวาดใส่เสียงดังลั่นรถ ดิฉันเลยถามกลับไปว่าแล้วมันมีคนจะนั่งไหมล่ะ ? ซึ่งคือมันไม่มีไงคะ ดิฉันรู้มารยาทการในการใช้รถโดยสารประจำทางดี เพราะว่าใช้บริการประจำ ที่วางกระเป๋าเพราะเห็นแล้วว่ารถโล่งไม่มีผู้โดยสารยืนเลยสักคนเดียว แต่ถ้ามีคนขึ้นมาเต็มรถก็ต้องเอาของมาไว้ที่ตักตัวเองอยู่แล้ว จากเหตุการณ์นี้ดิฉันประหลาดใจมากว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ เลยไปกระหวัดคิดว่าพนักงานเก็บกระเป๋าไม่ได้มีจิตใจรักในการบริการ อีกทั้งยังไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้โดยสารเลยสักนิด ผู้โดยสารคือลูกค้าที่มาอุดหนุนคุณ เอาเงินมาให้คุณแต่คุณกลับทำมารยาทแย่ ๆ ใส่แบบนี้ เลยสงสัยว่าทางขสมก.มีการอบรมพนักงานรถเอกชนร่วมบริการก่อนไหมว่าหน้าที่และจิตสำนึกของงานบริการและของคนทำงานบริการคืออะไร ? และได้ตรวจสุขภาพจิตคนทำงานก่อนมาทำงานไหม เพราะถ้าไม่มีความสุขกับงานก็ไม่ควรมาทำงาน มาพ่นมลพิษใส่คนอื่นเขาแบบนี้ เลยมาร้องเรียนให้ปรับปรุงการบริการให้ดีขึ้นกว่านี้หน่อย เพราะถึงรถจะใหม่แต่การบริการแย่ก็ไม่มีใครอยากขึ้นไปใช้บริการให้เสียสุขภาพจิตตามไปด้วยหรอกค่ะ ป.ล. อยากให้ติดป้ายเลขทะเบียนรถ ป้ายชื่อคนขับและชื่อพนักงานเก็บเงินไว้ให้เห็นชัดเจนในรถเหมือนของรถเมล์ขสมก.ด้วยค่ะ ด้วยความนับถือ มัลลิกา