เมื่อวันศุกร์ที่ 6 ธ.ค.2567 เวลาประมาณ 17.05 น. ดิฉันได้ขึ้นรถเมล์ปรับอากาศ คันสีฟ้า สาย 510 ทะเบียนรถ 16-2109 กทม. สายที่ 1-19 หมายเลขข้างรถ 1-70311 ดิฉันที่เป็นผู้โดยสารขึ้นมาจากป้ายกองบังคับการ 191 ถ.วิภาวดี ฝั่งขาออก กำลังมุ่งหน้าไปรังสิต ดิฉันได้คุยโทรศัพท์ โดยใช้สมอร์ทอค คุยธุระกับปลายสายเรื่องงาน ซี่งก็ไม่ได้เสียงดังเอะไร เพราะดิฉันเอาไมค์สอดเข้าไปในหน้ากากแมสอีกทีหนึ่ง จากนั้นคนขับรถคันดังกล่าว ก็พูดเสียงดังขึ้นมาจากหน้ารถว่า ผู้โดยสารท่านใด ที่ใช้โทรศัพท์อยู่ กรุณาหยุดใช้โทาศัพท์ ห้ามใช้โทรศัพท์บนรถเมล์ เกรงใจผู้โดยสารท่านอื่นด้วยคับ ขอให้เลิกคุยโทรศัพท์ ด้วยคับ เกรงใจผู้โดยสารท่านอื่นด้วย ดิฉันถึงกับงง ว่านี่มันคืออะไร ฉันยืนอยู่ห่างจากคนขับประมาณ 3 ช่วงลำตัวคน ซึ่งในรถเมล์ ค่อนข้างไม่แน่นมาก และผู้โดยสารก็เงียบจนแปลกใจ ดิฉันจึงรู้ได้ว่า เพราะคนขับนี่เอง ซึ่งการที่ดิฉันโทรศัพท์ มันก็ไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้น และเป็นธุระจากงาน (คนเรามันก็ต้องมีเรื่องงานที่ค้างมาคุยกันบ้าง) แต่คนขับมีหน้าที่บริการ ไม่ใช่มาตำหนิผู้โดยสารแบบนี้ หากใครมีเรื่องจำเป็น ก็ใช้โทรศัพท์ไม่ได้ ซื่งดิฉันเห็นว่ามันไม่ถูกต้อง จึงขอร้องเรียนเรื่องดังกล่าว หากคนขับเครียด ควรหยุดงานพักสมอง อย่าเอาความเครียดมาลงกับผู้โดยสาร และมาพูดแบบนี้ทำให้ผู้โดยสารอับอาย และบนรถก็ตึงเครียด ขอให้ทางผู้เกี่ยวข้อง โปรดตักเตื่อนแจ้งให้พนักงานดังกล่าว ปรับพฤติกรรมด้วยคะ ควรจะเอาเวลาที่จะว่าผู้โดยสาร ไปปรับปรุงพัฒนาตนเองให้บริการให้ดี จอดป้ายให้ตรงป้าย อย่าจอดกลางถนน ในป้ายที่คนน้อยก็ควรจอดให้ผู้โดยสารตาดำๆ ที่ยืนโบกมือรอรถกลับบ้าน หรือปรับพฤติกรรมหัดยิ้มแย้มกับผู้โดยสารจะดีกว่าคะ ได้โปรดกรุณาให้ผู้ที่เกี่ยวข้อง นำไปแจ้งให้พนักงานดังกล่าวปรับปรุงพฤติกรรมด้วยคะ