ขึ้นรถเมลสาย92. (37-109)จะไปทำงานค่ะรถก็ขับอยู่ดีๆจนกระทั่งถึงทางเลี้ยวไปวิภาวดีรังสิตเจอกับ92อีกคันนึง จากนั้นมารยาทในการขับรถก็เปลี่ยนค่ะทรามอย่างหมาเลยขับเบียดกันแซงกัน ดิฉันลุกขึ้นมาจะกดกริ่งลงป้ายโชคชัยร่วมมิตร ประตูรถเมลปิดอยู่ รถขับกระชากมากดิฉันพยายามทรงตัวหาที่จับเพื่อเอื้อมมือไปกกกริ่งที่อยุตรงประตูรถประตูรถเปิดออกค่ะและขับเหวี่ยงมือของดิฉันหลุดออกตรงที่จับเกือบจะทิ่มลงข้างลงประตูปิดอย่างรวดเร็วและดิฉันก็รีบจับราวตรงเบาเก้าอี้ด้านข้าง และบอกให้ตรงที่นั่งใกล้กริ่งรถจกดให้แล้วก็ลงตากรถมา การขับรถแบบนี้เป็นการขับรถที่ประมาณมากๆเลยค่ะ ดิฉันก็อายุพึ่งจะ25ยังต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวค่ะ ยังไม่อยากตายหรือไม่อยากพิการ อยากให้คนขับคิดให้มากกว่านี้ค่ะ!!!