ตลอดระยะเวลา 42ปี ประชาชนได้รับความลำบาก ทนทุกข์อยู่กับการบริการที่ไม่มีการแก้ไขหรือปรับปรุงให้ดีขึ้น ประเทศสิงคโปร์ มีอายุเพียง50ปีต้นๆ เริ่มจากศูนย์ ทรัพยากรก็ไม่มีติดตัวมา ต้องช่วยเหลือตัวเองในทุกๆด้าน แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจที่จะไม่ให้เกิดการโกงกินเกิดขึ้นในประเทศ ที่สำคัญโกงที่ไหนต้องปราบให้อยู่หมัด วันนี้เขากับเราต่างกันราวฟ้ากับเหว การเดินรถบ้านเรามั่วเหมือนยุงตีกัน บนถนนมีรถสารพัดวิ่งกันแบบไร้ระเบียบเพราะโครงสร้างมันเน่า โดยเฉพาะยุคนี้ถือว่าต่ำสุด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ารัฐบอกประชาชนจะเอาจริงเรื่องการทุจริต แต่บนรถประจำทางมีอุปกรณ์ที่ใช้งานไม่ได้เต็มรถ ลำพังแต่การใช้ยังไม่ผ่านเลย อย่าไปพูดถึงว่าจำเป็นหรือไม่ แต่ก้ปล่อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกบาททุกสตางค์มาจากภาษีประชาชน มาจากหยาดเหงื่อของคนทั้งประเทศ เอามาถลุงเล่นกันสนุกสนาน รัฐมนตรีมีหน้าที่เพียงแค่อนุมัติโครงการใหญ่เท่านั้นหรือ สภาพรถที่หมดสภาพยังกล้าเอาออกมาใช้งานซ่ำแล้วซ่ำอีก พอมีเหตุก็เพียงหยุดอีเวนชั่วคราว คนไทยมันไม่ใช่คนหรือไง ทุกคนที่คนที่ตัวเองรักและห่วงใย รวยหรือไม่รวยยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตายผ่อนส่งหรือต้องหามไปนอนในร.พ.มันเป็นเรื่องทุเรศสิ้นดี พนักงานขสมกจำนวนไม่น้อยที่กลัวที่จะใช้บริการที่ตัวเองทำงานอยู่ แต่บอกให้ชาวบ้านหันมาใช้บริการสาธารณะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พึ่งจะเกิด มันมีติดต่อมาเกิดสิบกว่าหรือยี่สิบปีแล้ว ชาวบ้านนั่งรอรถและดมกลิ่นไอเสียทุกวี่ทุกวัน เป็นเหตุของความเจ็บป่วยและความตายมานานเท่านาน พวกท่านยังคิดจะทำงานต่อไปอีกหรือ บาปบุญไม่เคยมีในสมองบ้างเลยหรือ