วันที่ 6 ก.พ.59 (วันนี้) ตอนประมาณ 10 โมง ได้ขึ้นรถสาย 29 รถร่วมสีฟ้าขาว รถมีผู้โดยสารอยู่ประมาณ 10 คน ตัวเองขึ้นจากหน้า ม.ธนินธร จะไปลงป้ายสี่มุมเมืองเพื่อซื้อของ และจะต่อรถไป ม.ธรรมศาสตร์อีกที พอถึงป้ายเชียร์รังสิตรถก็เริ่มเยอะและติดบ้างเล็กน้อยเพราะมีรถเลี้ยวเข้าตลาดสี่มุมเมืองเยอะเพราะเป็นวันจ่ายของช่วงใกล้ตรุษจีนแต่ไม่ถึงกับเยอะมากจนติดชะงัก ในตอนนั้นตัวเองก็ใจจดจ่ออยู่กับการจะลงป้ายหน้า เลยไม่ทันได้ฟังว่ากระเป๋าตะโกนถามว่ามีใครลงป้ายหน้าแถบนี้ไหม เพราะถ้าไม่มีรถจะเข้าเลนใน คือมันมีทางเข้าเลนในหลังจากออกจากป้ายเซียร์รังสิต(ก่อนถึงป้ายตลาดสี่มุมเมือง ซึ่งป้ายไม่ห่างกันมาก แต่มีทางเข้าเลนในในระหว่างนั้น) ในตอนนั้นตัวเองยอมรับว่าไม่ได้ยินที่กระเป๋าตะโกนถามจริงๆ ด้วยใจที่จดจ่อจะลงป้ายหน้า เพราะป้ายไม่ได้ห่างจากป้ายเซียร์เท่าไหร่ ไม่เหมือนป้ายรถเมล์ทั่วๆ ไป ที่จะอยู่ห่างกัน และประกอบกับเสียงรถวิ้่งเลยไม่ทันได้ยิน และพอได้ยินครั้งที่กระเป๋าถามเลยเดินไปนั่งเบาะใกล้ประตูทางลง(กระเป๋ายืนอยู่ตรงซ้ายมือคนขับโซนที่นั่งด้านหน้า) แล้วบอกกระเป๋าว่า มีลงอยู่ค่ะ กระเป๋าก็ถามกลับว่าลงป้ายไหน ตัวเองเลยตอบไปว่าป้ายสี่มุมเมืองค่ะ แล้วกระเป๋าก็พูดว่า ตะโกนบอกหลายครั้งแล้วทำไมไม่บอกว่าจะลง(ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี) ตัวเองเลยตอบไปว่า เพิ่งได้ยินค่ะ(ในตอนนั้นรถก็ค่อยๆ ไป เพราะรอรถเลี้ยวเข้าตลาด ก็ไปได้ทีละนิด) และประมาณ 3 วินาทีจากที่ตอบกระเป๋าไปว่าไม่ได้ยิน กระเป๋าคนนั้นก็บ่นคำเดิมอีกว่า ตะโกนถามหลายรอบแล้วจะลงก็ไม่ตอบ ตัวเองเลยตะโกนตอบไปอีกว่า พอดีไม่ได้ยินค่ะ จากนั้นประมาณ 4-5 วินาที กระเป๋าก็บอกให้ตัวเองเตรียมตัวลง แล้วบอกให้กดกริ่ง ตัวเองก็ลุกขึ้นทำตาม ซึ่งรถมันยังติดไปได้ทีละนิดอยู่ และที่จริงยังไม่ต้องรีบลุกตอนนั้นก็ได้ แต่กระเป๋าก็ยังบอกให้รีบลุก(สังเกตได้ว่ากระเป๋ามีอารมณ์ฉุนเฉียว จึงอยากปากสั่งผู้โดยสารเพื่อปลดปล่อยอารมณ์) และทั้งที่คนขับเองก็รู้อยู่แล้วว่ามีผู้โดยสารจะลงป้ายหน้า เพราะเห็นกระเป๋ายืนคุยกับคนขับอยู่ แต่กระเป๋าก็ยังมาบอก(สั่ง) ให้ตัวเองรีบลุกแล้วกดกริ่ง จากนั้นตัวเองก็ลงแล้วป้ายนั้นก็มีคนขึ้นด้วย สรุปรถเลยไม่ได้เข้าเลนใน เพราะต้องจอดป้ายตลาดสี่มุมเมือง และพอเลยป้ายไปรถก็ไม่ได้ติดอะไรเลย คือที่เล่ามาอาจจะยาวหน่อย เพราะอยากอธิบายให้ละเอียด และที่เล่าไปคือเล่าตามความจริงค่ะ ยอมรับว่าตอนนั้นโมโหเหมือนกันที่กระเป๋าพูดด้วยแบบนั้น พอลงรถตัวเองอารมณ์เสียเลยค่ะ เป็นวันที่รู้สึกไม่ดีไปอีก 1 วัน ก็เลยรีบดูเลขข้างรถเพื่อจะแจ้งพฤติกรรมกระเป๋านี่แหละค่ะ แต่ไม่เจอเลขอะไรเลย ไม่มีระบุไว้เลย เลยจำป้ายทะเบียนมาค่ะ ทะเบียน 11-0898 กระเป๋าอายุประมาณ 40 - 50 ปี เป็นผู้หญิงผมสั้นค่ะ คือคุณเป็นอาชีพบริการ ถ้าคุณไม่พอใจทำ ทำไมไม่ไปหาทำอย่างอื่นที่จะสบายใจในแบบของคุณ มาทนทำอย่างนี้ตัวคุณก็แย่เองและกระทบคนอื่นด้วยอะคะ คือก็เข้าใจนะว่าก็มีบ้างที่ต้องอารมณ์เสีย แต่วันนี้คือคนก็ไม่ได้แน่นรถ มีผู้โดยสารแค่ 10 คนอะ ประมาณไม่เกิน 15 คนเดาๆนะ และอากาศมันก็ไม่ได้ร้อนด้วย ออกเย็นๆ สบาย พอดีซะอีก ไม่รู้ทำไมถึงมามีอารมณ์เสียนัก คือแย่อะ คุณพูดใส่ผู้โดยสาร ไม่นึกถึงใจเขาบ้างเลยอะ ว่าจะรู้สึกยังไง แค่นี้แหละค่ะที่จะเล่า และอีกอย่างคือสงสัยว่า กระเป๋ารถกับคนขับ เขาได้รายได้กันยังไง ทำไมรีบที่วิ่งรถอย่างเดียว โดยไม่สนใจผู้โดยสารเลย ว่าจะป้ายต่อไปมีคนจะขึ้นไหม เหมือนกับว่ารีบวิ่งให้จบรอบ เสร็จไว้ก็ได้พักไว ได้เงินเหมือนกันอะไรประมาณนี้ ที่สงสัยเพราะบางสายอย่างเช่น สาย 29 ปรับอากาศสีเหลือง เหมือนจะวิ่งรีบแซงเข้าป้ายเพราะอยากได้ผู้โดยสาร เหมือนจะมีผลกับรายได้ของเขาน่ะค่ะ