วันที่ 5มิถุนายน 2559 เวลาประมาณ15.15นาที สาย44 ดิฉันขึ้นรถที่ป้ายโรงพยาบาลมิชชั่น จะไปจตุจักร ได้สอบถามราคาจากกระเป๋ารถเมล์ [ที่เป็นผู้หญิงภาคอีสาน แก่ๆเป็นป้าแล้ว ผมย้อมสีดำๆทองๆ ] ลค:ไปจตุจักรเท่าไหร่คะ? ป้า:17 (ซึ่งจุดนี้ดิฉันไม่ยินไม่ค่อยชัดว่า17หรือ21 จึงได้ถามซ้ำอีกรอบอย่างสุภาพ) ลค:เท่าไหร่นะคะ ? ป้า:17 (ดิฉันจึงทวนซ้ำอีก) ลค:17? (พอทวนซ้ำ หน้าป้าก็ถอดสีทันที แล้วตอกกลับมาแบบกึ่งตะคอก) ป้า:สิบ-เจ็ด ดิฉันตกใจค่ะ แต่ก็ยังคิดในทางที่ดีว่ะเราอาจจะถามหลายรอบไป คงจะกลัวเราไม่ได้ยินเลยปล่อยๆไป แต่เรื่องไม่จบค่ะ พอจ่ายเงินเสร็จป้าก็พูดต่อ ป้า :พูดดังขนาดนั้นยังไม่ได้ยินอีก (ภาษาอีสาน ซึ่งพ่อแม่ดิฉันเป็นคนอีสานทำไมจะฟังไม่ออก ) ดิฉันจ้องหน้าป้าแบบเขม็งเลยค่ะ แต่ป้าไม่มองเลย ดิฉันเสียความรู้สึกมากที่โดนทำเช่นนี้ อากาศมันร้อนดิฉันเข้าใจแต่ดิฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำผิดอะไรถึงกลับต้องตะคอกและพูดแบบนี้ ขณะที่กำลังพิมพ์ดิฉันก็กำลังอยู่บนรถเมล์คันนี้ ยังไงก็อยากให้ได้อ่านและตักเตือนค่ะ การทำงานบริการไม่ได้ยากอะไรเลย ทำแบบนี้มันไม่ดีจริงๆนะคะ ขอบคุณค่ะที่อ่าน