เรียน ผู้ที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากในวันที่ 18 สิงหาคม 2560 ดิฉันได้ขึ้นรถเมล์สาย 515 จากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ช่วงเวลาประมาณ 15-16.00 น. ขณะนั้นทราบว่ามีรถเมล์สาย 515 เข้าอนุสาวรีย์ฯ 3 คันและคันที่ดิฉันขึ้นคือคันแรก มีพนักงานเก็บค่าโดยสารเป็นผู้หญิง ส่วนสูงน่าจะประมาณ 163-165 เทียบจากความสูงของดิฉันเอง ดิฉันขึ้นรถเมล์ก่อนและได้นั่ง ตรงที่ดิฉันนั่งเป็นเก้าอี้แถวเดียวฝั่งซ้ายของรถ คนเบียดกันแน่น หนึ่งในนั้นมีคู่พ่อลูกคู่หนึ่งยืนใกล้ดิฉัน เมื่อรถออกจากอนุสาวรีย์ฯ พนักงานเก็บค่าโดยสารก็เริ่มเก็บเงินและแจกตั๋ว เมื่อเดินมาถึงที่ดิฉันนั่ง ดิฉันได้เตรียมเงินและกำลังยื่นค่าโดยสารให้ครบตามจำนวน พนักงานเก็บค่าโดยสารก็ได้พูดและต่อว่าดิฉันเสียงดังว่า มีเด็กขึ้นรถมาด้วยทำไมไม่ลุกให้เด็กนั่งคะ เด็กยังโหนราวไม่ได้ ทำไมไม่มีจิตสำนึก คุณลุกเดี๋ยวนี้เลยค่ะ และพูดกดดันสั่งให้ดิฉันลุกขึ้นเพื่อให้เด็กนั่ง โดยที่ดิฉันยังไม่พูดอะไรออกมาสักคำ สุดท้ายพ่อของเด็กก็ได้นั่งโดยมีน้องยืนอยู่ และบางครั้งน้องก็ลงไปนั่งกับพื้นรถ พวกเขานั่งรถไปลงที่สายใต้ใหม่ ส่วนดิฉันต้องยืนตลอดทางกระทั่งถึงที่หมายคือ ศาลายา ดิฉันขอชื่นชมในบริการอันขยันขันแข็งและจิตใจที่ดีของพนักงานท่านนี้ แต่การกระทำในครั้งนี้ทำให้ดิฉันต้องอับอายและเสี่ยงต่อการเสียสุขภาพมาก หากเป็นไปได้ ดิฉันอยากถามเขาสักนิดว่า หากคุณเพิ่งประสบอุบัติเหตุจนกระดูกข้อเท้าแตก เส้นเอ็นเท้าฉีกขาด ส่งผลให้คุณไม่สามารถยืนนานๆ เพราะคุณจะปวดเท้ามากและมีความเสี่ยงถึงขั้นพิการ และอุบัติเหตุครั้งนี้ส่งผลต่อการเดินของคุณไปตลอดชีวิต รวมถึงยังมีอาการเจ็บในโพรงอกเป็นระยะ คุณจะรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้คะ และคุณจะรู้สึกอย่างไรหากจู่ๆ ก็โดนต่อว่าเสียงดังจากคนไม่รู้จักในที่สาธารณะ ทั้งที่คุณมีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถเอื้อเฟื้อที่นั่งให้ผู้อื่นได้ ดิฉันจึงอยากให้พนักงานเก็บค่าโดยสารทุกท่านอย่าลืมนึกถึง "คนอื่น" ด้วย ดิฉันไม่ทราบว่าพนักงานหญิงท่านนี้เขาเจออะไรมาทั้งวัน จึงมาลงที่ดิฉัน ทั้งที่ดิฉันยังไม่ทันได้พูดหรืออธิบายสาเหตุอะไร แค่นั่งใกล้เด็กที่ยืนอยู่ก็ดวงไม่ดีเจอว่าใส่เสียๆ หายๆ แล้ว ถึงจะไม่มีคำหยาบ เช่น คำว่า มึง หรือ กู แต่การว่าคนอื่นที่คุณไม่รู้จักเขาว่า "ไม่มีจิตสำนึก" โดยไม่ทราบสาเหตุ ให้เขาต้องอับอายหรือรู้สึกไม่ดีคือสิ่งที่ไม่ควรกระทำเป็นอย่างยิ่ง สุดท้ายแล้ว นอกจากดิฉันต้องลุกให้ผู้ชาย(พ่อเด็ก)นั่ง และเด็กคนนั้นแทบไม่ได้นั่งที่เก้าอี้โดยไม่ได้รับคำขอบคุณแล้ว ดิฉันยังโดนต่อว่าโดยไม่ได้รับคำขอโทษใดๆ จากพนักงานเก็บค่าโดยสาร และโดนนินทาจากผู้โดยสารท่านอื่นในรถอีก การแสดงน้ำใจมีวิธีอีกหลายวิธี ไม่ใช่เพียงแค่ดิฉันต้องลุกขึ้นและให้พ่อของเด็กนั่ง ทั้งที่ตัวเองมีปัญหาสุขภาพ เพียงแค่ดิฉันรอจ่ายค่าโดยสารให้เรียบร้อยก็โดนต่อว่าเพราะไม่ทันใจพนักงานท่านนั้น จึงอยากฝากเตือนพนักงานเก็บค่าโดยสารท่านอื่นๆ ด้วยค่ะ ว่าหากคุณไม่ทราบว่าคนอื่นต้องเจออะไรมาบ้าง ไม่ทราบเหตุผลการกระทำ ก็ช่วยบอกกันดีๆ ถ้อยทีถ้อยอาศัย ถามกันสักนิด ก่อนที่คุณจะเหมารวมว่าคนอื่นต้องไม่มีน้ำใจ ไม่มีจิตสำนึก และพูดสิ่งที่คุณคิดในแง่ลบออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนและดัง ทำกิริยาแย่ๆ ใส่ผู้โดยสาร ปล. น้ำใจเป็นสิ่งที่ให้กับคนอื่นได้ แต่ก็ควรเป็นวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน มิใช่หรือคะ